Yeşil kazaklı kadının sıradan bir yolcudan daha fazlasıydı

Sıradan bir Salı sabahıydı ve İstanbul yavaş yavaş canlanıyordu. Başka bir yoğun gün başlarken yolcu kalabalığı terminalleri doldurmuştu. Bu kalabalığın arasında, Londra’ya gidecek uçağa binmek üzere İstanbul Havalimanı’nda bekleyen Meryem Demir vardı.Sıradan bir yolcu gibi görünüyordu; üzerinde sade yeşil bir kazak ve kot pantolon vardı, elinde küçük bir çanta taşıyordu ve yolcu denizi içinde kolayca kayboluyordu. Ancak bu sıradan görünümün altında, sessizce taşıdığı ve geride bırakmaya çalıştığı bir geçmiş gizliydi.Pencere kenarındaki 8A koltuğuna yerleştiğinde, Meryem gözlerini kapattı ve dışarıda ısınan motorların düzenli uğultusunu dinledi. Kabin memurları, uçuşu rutin ve güvenli hissettiren o tanıdık ritimle koridorda sakince hareket ediyor, emniyet kemerlerini kontrol ediyor ve içecek ikram ediyordu.Bazı anıların yeniden su yüzüne çıkmasını engellemeye çalışarak yavaşça nefes aldı. Bir zamanlar, hataların cana mal olabileceği görevlerden sorumlu bir savaş pilotuydu. O hayattan uzaklaşmıştı ama anıları hâlâ zihninde yankılanıyordu.Bölüm 2: Ani Bir AnonsTam hafif bir uykuya dalmak üzereyken hoparlörden bir ses duyuldu:”Hanımefendiler ve beyefendiler, kaptanınız konuşuyor. Eğer aramızda savaş pilotu eğitimi almış birisi varsa, lütfen derhal kendisini belli etsin.”Anons, Meryem’i tamamen uyandırdı.Savaş pilotu mu? Ticari bir uçakta mı?Etrafındaki yolcular şaşkınlık içinde donakaldı, sohbetler bir anda kesildi. Bazıları birbirlerine gergin bir şekilde bakıyordu.Meryem, göğsünde tanıdık bir gerginliğin düğümlendiğini hissetti.Yıllarını havadaki acil durumlara müdahale ederek geçirmişti. Ancak o hayatın artık bittiği varsayılıyordu. Kendi kendine bir daha asla o dünyaya adım atmayacağına dair söz vermişti.Yine de, yüzlerindeki aciliyet belli olan kabin memurları koridorlarda hızla ilerlemeye başladığında, Meryem bir şeylerin feci şekilde ters gittiğini anladı.Bölüm 3: Eski İçgüdülerKabin memuru Meryem’in sırasının yanında durdu ve yolcuları süzdü.”Affedersiniz,” dedi endişeyle. “Kaptanımız, uçakta savaş pilotu deneyimi olan birinin olup olmadığını bilmek istiyor.”Meryem tereddüt etti.Aylardır sessizce yaşamaya, sıradan hayatın içinde kaybolmaya çalışıyordu. Ancak kabinde etrafındaki yabancıların endişeli yüzlerine bakınca, içinde bir şeylerin uyandığını hissetti.Ordudan ayrılabilirdi.Ama olduğu kişi olmaktan vazgeçemezdi.”Ben pilotum,” dedi yumuşak bir sesle.Görevli ona doğru eğildi.”Savaş pilotuyum. Türk Hava Kuvvetleri. F-16 uçurdum.”İnsanlar ona bakmak için döndükçe kabinde bir fısıltı yayıldı.O an artık sadece Meryem değildi.Yeniden Yüzbaşı Demir’di.Bölüm 4: Kokpite GirişUçağın önüne doğru yürürken tüm yolcular onu izliyordu.Kalp atışları hızlandı; adrenalin, çoktan söndüğünü sandığı bir kıvılcım gibi geri döndü.Kokpitin içinde durum gergindi. Kaptan ve ikinci pilot yorgun ve endişeli görünüyordu.”Uçuş sistemlerimizin bir kısmını kaybettik,” diye açıkladı kaptan. “Otomatik pilot yirmi dakika önce devreden çıktı. Şu an manuel uçuyoruz.”Radar ekranını işaret etti.Meryem öne doğru eğildi.Yakınlarda başka bir uçak uçuyordu; hem de çok yakında.”Bizi ne zamandır takip ediyor?” diye sordu sakince.”Yaklaşık on beş dakikadır. Transponder sinyali yok. İletişim yok. Hızımıza ve irtifamıza uyum sağlıyor.”Meryem bu düzeni hemen tanıdı.Bu bir tesadüf değildi.